Do 1770 jej dom na Hill Street stał się czołowym salonem londyńskim. Przychodzili tu Samuel Johnson, Joshua Reynolds, Edmund Burke, David Garrick i Horace Walpole. Montagu sprawowała mecenat nad licznymi pisarzami, w tym Elizabeth Carter, Hanną More, Frances Burney, Anną Barbauld, Sarą Fielding, Hester Chapone, Jamesem Beattie, Jamesem Woodhousem i Anną Williams. Elizabeth Montagu nie dominowała w Towarzystwie Błękitnych Pończoch, miała jednak znaczące środki, by spotkania odbywały się w jej domu. Jako krytyczka literacka była fanką Samuela Richardsona, obojga Fieldingów (Henry’ego Fieldinga, Sary Fielding), a także Frances Burney. Gdy Laurence Sterne, jej daleki krewny ze strony Bothamów powierzył jej publikację swoich prac po wyjeździe do Francji, doprowadziła do wydania publikacji. Udzielała wsparcia przy publikacji zbioru ludowych ballad szkockich Reliques of Ancient English Poetry opracowanych w 1765 przez biskupa Dromore Thomasa Percy’ego.
Parę lat po jej śmierci ukazał się wiersz Jamesa Woodhouse’a, który służył rodzinie jako zarządca terenów. Krytykował Elizabeth za arogancję i zarozumiałość.