Budynek duszpasterstwa jezuitów, dawny szpital św. Elżbiety, a następnie szpital św. Macieja – zabytkowy budynek znajdujący się przy placu biskupa Nankiera 17 we Wrocławiu; obecnie siedziba Zakładu Narodowego im Ossolińskich (administracja i księgowość).
Historia
thumb|left|240px|Widok na budynek szpitala od strony zachodniej Dawny szpital wzniesiony na terenie kurii książęcej, pierwotnie pod wezwaniem św. Elżbiety (do 1257 roku), a następnie św. Macieja stanowił część większego kompleksu, w skład którego wchodziły dwa konwenty franciszkańskie, jeden linii żeńskiej (św. Klary) i jeden męskiej (św. Jakuba). Budynek został ufundowany przez księżnę Annę, żonę Henryka II Pobożnego w latach 1241–1242 (Jan Wrabec mylnie podaje datę 1253), choć prawo do wzniesienia inwestycji miała cała rodzina monarsza, czyli również synowie Anny, Henryk i Władysław. Szpital został wybudowany na wzór praskiego szpitala św. Franciszka. Kompleks oddano pod opiekę sprowadzonego z Czech Zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, którzy wznieśli przy szpitalu klasztor. Zakon sprawował pieczę nad szpitalem i opiekował się ubogimi. W XIII wieku dobroczynna funkcja zakonu przestała być pierwszoplanową działalnością, a w 1292 roku zlikwidowana została linia żeńska zakonu.