Brak jednoznacznej dokumentacji pozwalającej na identyfikację portretowanej. Prawdopodobnie należała do kręgu przyjaciół Goi w Bordeaux, na co wskazuje lekko rozbawiona mina, z jaką została przedstawiona, sugerująca pewną zażyłość. Możliwe, że portret przedstawia Leokadię Zorrillę (1788–1856), kochankę malarza. Leokadia zamieszkała z Goyą krótko po śmierci jego żony i opiekowała się nim do końca życia, także na emigracji. W 1824 roku Leokadia miała 36 lat. Możliwe także, że portret przedstawia Catalinę Moreno, kochankę markiza de San Adrían.
Opis obrazu Portret przedstawia kobietę w półpostaci, jest lekko obrócona w lewo, ale uśmiechając się, kieruje wzrok w stronę widza. Jej rysy są dojrzałe, a karnacja jasna o zaróżowionych policzkach. Ma na sobie tradycyjny hiszpański strój: czarną suknię i koronkową mantylę okrywającą głowę i ramiona. Włosy są zebrane dużym grzebieniem typu peineta. Podobnie jak w innych portretach namalowanych przez Goyę około 1824 roku, detale, takie jak czarna koronka, kolczyk i grzebień, są namalowane w swobodnym stylu. Charakterystyczne dla twórczości artysty z tego okresu są również odcienie szarości, zieleni i bieli, których użył do oddania koloru skóry. Na twarzy widoczne są także impasty, których kolorystyka i ciężar są stonowane.