Teodor Bacciarelli (ur. 1796 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 1884 w Koninie) – polski oficer wojsk Królestwa Polskiego, powstaniec listopadowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, burmistrz Szydłowca, Bodzentyna i Daleszyc. Wnuk Marcella Bacciarellego.
Życiorys Teodor Bacciarelli przyszedł na świat w Warszawie w 1796 roku. Był synem Franciszka Bacciarellego i Anieli z domu Asłanowicz. Miał czterech braci: Marcelego, Karola, Józefa i Tadeusza.
Po ukończeniu szkoły wydziałowej w Łowiczu służył w armii Królestwa Polskiego. W czasie powstania listopadowego, jako członek 11 pułku piechoty liniowej, uzyskał awans na kapitana i został odznaczony za męstwo Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari w dniu 5 września 1831 roku. Ciężko ranny (m.in. stracił nogę), po upadku Warszawy pozostał w stolicy. Wkrótce potem złożył przysięgę na wierność carowi, za co otrzymał roczny zasiłek na podreperowanie zdrowia. Dzięki znanemu nazwisku i protektorom w 1836 roku został burmistrzem Szydłowca, gdzie wszedł w konflikt z lokalnymi mieszczanami. Dopuszczał się również korupcji. W 1842 roku, za niepodejmowanie działań w sprawie nielegalnego pobytu Żydów na niektórych ulicach Szydłowca, został przeniesiony na mniej prestiżowe i gorzej płatne stanowisko burmistrza Bodzentyna. W Bodzentynie okazał się niezwykle surowy w wykonywaniu prawa.