thumb|240px|left|Rzeźba chłopców w Rabce-Zdroju z 1937 Władysław Zbigniew Raynoch (ur. 28 maja 1910 w Knihininie koło Stanisławowadata urodzenia, zm. 27 października 1944 w KL Auschwitz) – polski artysta rzeźbiarz.
W latach 1932–1937 studiował rzeźbę na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W 1937 wykonał 2 rzeźby dzieci do Szpitala Uzdrowiskowo-Rehabilitacyjnego Rodziny Kolejowej im. Aleksandry Piłsudskiej w Rabcehistoria szpitala. Należał do krakowskiego oddziału Związku Polskich Artystów Plastyków. Po wybuchu II wojny zaangażował się w działalność konspiracyjną i ruch oporu. Został aresztowany w 1942 i wywieziony do obozu Auschwitz numer obozowy 60746. W obozie dołączył do grona nielegalnie tworzących więźniów-artystów, takich jak Jerzy Adam Brandhuber, Bronisław Czech, Xawery Dunikowski dokumentujących obozowe życie. W Muzeum KL Auschwitz przechowywany jest wisiorek dla zony Anny i krzyżyk dla syna nielegalnie wywiezione z obozu przez Austriaczkę Marię Stromberger, naczelną pielęgniarkę Czerwonego Krzyża i przekazane rodzinie Raynocha w Krakowiezdjęcie ww. przedmiotów. Na terenie obozu zaangażował się także w działalność ruchu oporu. Na koniec października 1944 szykowano ucieczkę kilku wybitnych członków konspiracji więźniarskiej.