W przeciwieństwie do rodzaju Canama embolus nie zatacza więcej niż pół okręgu. Genitalia samicy mają okienkowatą płytkę płciową z przegrodą pośrodkową i przewodami kopulacyjnymi otwierającymi się w przedniej lub środkowej części wulwy. Spermateka jest zwykle nabrzmiała, jajowata lub nerkowata, odróżniając się od zwykle wąskiej i skręconej spermateki u rodzaju Canama.
Ekologia i występowanie Pająki te zasiedlają lasy deszczowe i ich skraje, gdzie chętnie wędrują wśród listowia krzewów piętra podszytu.
Przedstawiciele rodzaju zamieszkują krainę orientalną i australijską z centrum bioróżnorodności na Nowej Gwinei, gdzie występuje 14 gatunków, w tym 12 endemicznie. Cztery gatunki występują na Wyspach Aru, po trzy na Wyspach Kai i Wyspach Salomona, po dwa na Borneo i w Malezji. Po jednym endemicie mają Indie, Jawa, Moluki i Nowa Brytania. Najdalej na południe występuje B. montrouzieri znany z Nowej Kaledonii i australijskiego Queenslandu.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1892 roku przez Tamerlana Thorella. Gatunkiem typowym wyznaczono Plexippus macrognathus, opisanego przez Thorella w 1881 roku.
Do rodzaju tego należy 30 opisanych gatunków: