Wyniki zwracane przez MRU mogą być interpretowane jako równowaga Lindahla w modelu dyskretnym, przy założeniu, że konsumenci nabywający dobro publiczne muszą płacić tę samą kwotę za to dobro. MRU może być stosowane do wyboru projektów w ramach budżetu partycypacyjnego oraz w przypadku głosowania w skali. PGA nie spełnia własności uzasadnionej reprezentacji w modelu budżetu partycypacyjnego ani w przypadku głosowania w skali.
Metoda równych udziałów jest również podobna do sekwencyjnej metody Phragmena (ang. ). Różnica polega na tym, że w przypadku MRU wyborcy otrzymują pieniądze w pierwszym kroku reguły, podczas gdy w przypadku sekwencyjnej metody Phragmena zakładamy, że wyborcy zarabiają pieniądze sukcesywnie. Różnica pomiędzy tymi metodami jest następująca: Obie metody są obliczalne w czasie wielomianowym i obie nie spełniają własności optymalności w sensie Pareto. MRU spełnia aksjomat Rozszerzonej Uzasadnionej Reprezentacji (ang. ) natomiast sekwencyjna metoda Phragmena spełnia jedynie słabszy wariant tej własności, Proporcjonalną Uzasadnioną Reprezentację (ang. ). Metoda Phragmena spełnia własności monotoniczności względem rozmiaru komitetu, natomiast MRU nie spełnia tej własności. MRU może być stosowana w przypadku budżetu partycypacyjnego oraz w przypadku głosowania w skali.