Pracę w dyplomacji rozpoczęła od Departamentu Zdrowia Publicznego. Była w nim specjalistką ds. edukacji zdrowotnej. W wyborach w 1972 została pierwszą kobietą, która zdobyła mandat do parlamentu papuaskiego, i drugą kobietą uczestniczącą w papuaskim procesie legislacyjnym (po Doris Booth działającej w latach pięćdziesiątych). Po zdobyciu mandatu założyła ruch Papua Besena, którym kierowała. Ruch bezskutecznie agitował, by Papua stała się niezależnym od Nowej Gwinei krajem.

W 1977 w okręgu prowincji Dystrykt Stołeczny została ponownie wybrana posłanką. W wyborach w 1982 straciła mandat na rzecz Phillipa Bouragi. Bezskutecznie ubiegała się o mandat w 1987 i 1992. W 1989 została pierwszą kobietą pełniącą funkcję przewodniczącej Komisji Tymczasowej (organu zarządzającego) Dyktryktu Stołecznego. Po zdobyciu mandatu w prowincji Milne Bay w 1997 wróciła do parlamentu. Pokonała wówczas Tima Neville'a, na rzecz którego straciła mandat w wyborach w 2002. W 1997 została gubernatorką prowincji Milne Bay. Przewodniczyła ruchowi Papua Besena.

W