Kierownik polarnych stacji badawczych„Бухта Тихая” na Wyspie Hoockera na Ziemi Franciszka Józefa w 1932–1933 i na przylądku Czeluskin w 1934–1935.

Od 21 maja 1937 do 19 lutego 1938 był kierownikiem wyprawy badawczej wraz z Jewgienijem Fiodorowem, Ernstem Krenkelem i Piotrem Szyrszowem na pierwszej radzieckiej dryfującej stacji polarnej „Siewiernyj Polus-1”, za co 27 czerwca 1937 otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego (pozostali uczestnicy tej wyprawy otrzymali ten tytuł w 1938).

Działalność organizacyjna i naukowa Od 1939 do 1946 kierował Gławsiewmorputem. W 1940 kierował operacją uratowania lodołamacza „Gieorgij Siedow”, za co po raz drugi otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

5 maja 1943 otrzymał stopień kontradmirała.

W latach 1948–1952 był zastępcą dyrektora Instytutu Oceanologii Akademii Nauk ZSRR.

W latach 1937–1950 był deputowanym do Rady Najwyższej.