W 1908 r. uzyskał tytuł profesora. Od 1909 r. kierował katedrą w Wyższej Szkole Rolniczej w Berlinie. W latach 1914–1918 odbył służbę wojskową podczas I wojny światowej. Po wojnie został członkiem Instytutu Terapii Doświadczalnej we Frankfurcie nad Menem, będącym prekursorem Instytutu Paula Ehrlicha. Od 1920 r. kierował badaniami nad rakiem w ramach instytutu, koncentrując się na chemioterapii, skutkach promieniowania i odporności. W 1930 uczestniczył w międzynarodowym kongresie lekarskim w Madrycie. W 1935 r., ze względu na ustawę o obywatelstwie Rzeszy, został zmuszony do wzięcia urlopu, a następnie do przejścia na emeryturę.
19 października 1941 r. został wraz żoną deportowany do getta łódzkiego. W wyniku sławy jaką uzyskał przed przyjazdem do getta, cieszył się przywilejami wśród jego władz, dzięki czemu mieszkał w mieszkaniach o stosunkowo wysokim standardzie jak na warunki getta, początkowo przy ul. Drewnowskiej 15, a od 10 września 1943 przy ul. Pieprzowej 4. Po przyjeździe do getta rozpoczął pracę w szpitalu przy ul. Łagiewnickiej, gdzie kontynuował pracę badawczą w pracowni histopatologicznej. W getcie wśród medyków wygłaszał również odczyty na temat odżywiania w warunkach panujących w getcie. Podczas Wielkiej Szpery jego żona została deportowana do obozu zagłady Kulmhof.