Ramzes I – faraon, władca starożytnego Egiptu, założyciel XIX dynastii. Panował prawdopodobnie w latach od 1306 do 1304 p.n.e. lub od 1292 do 1290 p.n.e.
Nie wywodził się z królewskiego rodu, a jego prawdziwe imię brzmiało Paramessu. Urodził się w arystokratycznej rodzinie z okolic Awaris w Delcie Nilu. Był wysokiego szczebla dowódcą królewskich łuczników i generałem armii faraona. Pierwszym etapem jego kariery było stanowisko dowódcy oddziałów, a później inspektora koni, co pociągnęło za sobą wejście do elitarnego korpusu rydwanów. Będąc królewskim woźnicą, stał się kandydatem na stanowisko jednego z królewskich posłów, przewożących korespondencję dyplomatyczną. Został szybko dostrzeżony na dworze. Osiągnął stopień generała i dowódcy granicznej twierdzy (prawdopodobnie Sile) oraz stanowisko inspektora ujść Nilu. Zdobył uznanie i zaufanie Horemheba, (ostatniego władcy XVIII dynastii), który powierzył mu stanowisko wezyra, obdarzył godnością Pierwszego Kapłana Egiptu i wyznaczył go na swojego zastępcę, a później następcę. Sprawował również obowiązki Wielkiego Kapłana Amona, biorąc czynny udział w restauracji starej religii po okresie monoteistycznej herezji Echnatona.