Od 1943 działała w Związku Patriotów Polskich, w grudniu 1943 skierowana do tworzącego się Ludowego Wojska w ramach 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Została lektorem Brygady Pancernej im. Westerplatte, a następnie 5 Brygady Artylerii Ciężkiej i wreszcie Zastępcy Szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego 4 Pomorskiej Dywizji Piechoty im. Jana Kilińskiego. Awansowała do stopnia kapitana.
Od 1944 członek Polskiej Partii Robotniczej, została jedną z najbliższych współpracowniczek Władysława Gomułki. W listopadzie 1944 została II sekretarzem, zaś od 6 lutego do 17 grudnia 1945 była I sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PPR w Warszawie. Utraciła stanowisko podczas wewnątrzpartyjnej rozprawy z „sekciarstwem” i wykrycia nieprawidłowości (m.in. samowolnego organizowania zbrojnych bojówek)). 3 maja 1945 zgłoszona do Krajowej Rady Narodowej przez PPR, zasiadała w niej do końca kadencji. Na początku 1946 została naczelnikiem wydziału w Ministerstwie Aprowizacji i Handlu. Od 1948 do 1952 była zastępcą kierownika Wydziału Kadr Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, następnie od 1953 do 1954 kierownikiem Inspekcji Kadr KC PZPR. Należała ponadto do Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej.