Władysław Zdunek, ps. „Władek”, „Walter”, „Calij”, „Ziemba”, „Michał” (ur. 6 sierpnia 1903 w Podlodówku, zm. 7 listopada 1976) – polski działacz komunistyczny i partyjny, oficer Armii Ludowej, od lipca do grudnia 1944 I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej w Warszawie, poseł do Krajowej Rady Narodowej.

Życiorys Syn średniorolnego gospodarza Michała, zastrzelonego w 1905 przez grupy rewolucyjne. Uczył się w szkole powszechnej w Rudnie i gimnazjum humanistycznym w Lubartowie (matura w 1923). Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w Bitwie Warszawskiej, później od 1924 służył w wojsku w ramach 2 Pułk Artylerii Ciężkiej w Chełmie. Działał w Niezależnej Partii Chłopskiej, a po jej rozwiązaniu od 1927 do 1931 w Zjednoczeniu Lewicy Chłopskiej „Samopomoc” (m.in. jako sekretarz zarządu wydziału młodzieżowego). Równocześnie od 1926 członek do Komunistycznej Partii Polski, był członkiem Komitetu Centralnego Związku Młodzieży Komunistycznej oraz Wydziału Rolnego przy KC KPP. Zasiadał w radach gminnych i powiatowej, m.in. w gminach Rudno i Michów. Z powodu działalności komunistycznej poddawany obserwacji i zatrzymaniom, kilkukrotnie skazywany na kary pozbawienia wolności, w tym w latach 30. na 8 lat ciężkiego więzienia.