W tym samym roku wyemigrował do Francji. Podjął prace w Światowym Komitecie Studenckim (1934), współpracował z komórką KPD w Paryżu (1935–1938), funkcjonariuszem lub szefem placówki w Paryżu „Conrad” Służby Wywiadu KPD (1936–1937), od 1937 realizując zlecenia zagranicznego rozpoznania Służby Wywiadu NKWD. W 1938 kontynuował studia prawnicze w Paryżu i Strasburgu. Internowany przez władze francuskie m.in. w Nantes (1939-1940) oraz przebywał w nieokupowanej strefie Francji. Kontynuacja studiów (1940-1941) i zdanie państwowego egzaminu prawniczego w Limoges. Ponowne internowanie i schronienie w dolinie Rodanu (1941). Był członkiem KPF (1942–1944), bojownikiem ruchu oporu (1942–1944), członkiem komitetu „Wolne Niemcy” w Lyonie (1944), gdzie był też prawnikiem KPD ds. emigracji (1944-1945).
W 1945 powrócił do Niemiec, gdzie pracował w Wydziale Kadr KC KPD (1945-1946), Referacie Sądów Arbitrażowych lub „Obrony” Wydziału Kadr KC SED (1946-1947), uczestniczył w kursie dla wyższych urzędników w Wyższej Szkole Partyjnej im. Karola Marksa (Parteihochschule Karl Marx beim ZK der SED) w Liebenwalde (1947);