Struktura Metabolizm w bakteriach zachodzi poprzez dyfuzję nutrientów i produktów ubocznych wewnątrz komórki. Wydajność tego procesu jest klasycznym argumentem teoretycznego limitu objętości komórki prokariotycznej. Szczegółowe wyliczenia liczby rybosomów potrzebnych do utrzymania produkcji białek na poziomie niezbędnym dla określonej objętości, to kolejny teoretyczny limit rozmiaru komórki. Od określonej objętości komórki, liczba niezbędnych rybosomów staje się tak duża, że nie mieszczą się zwyczajnie w takiej objętości. Jedna z największych znanych bakterii, bakteria siarkowa Thiomargarita namibiensis (odkryta w 1999 r.) obchodzi ograniczenia dyfuzji zmniejszając objętość cytoplazmy w komórce. Środek komórki wypełnia ogromna wakuola, czyli duży obłoniony worek wypełniony wodą i azotanami. Oprócz usytuowania cytoplazmy w cienkiej warstwie tuż przy ścianie komórkowej, wakuola swoim naciskiem zwiększa wydajność dyfuzji. Komórka T. magnifica zawiera podobną ogromną wakuolę, zajmującą 65–80% objętości komórki i rozciągającą się wzdłuż całej komórki, co zmniejsza grubość cytoplazmy do 1,8–4,8 mikrona.
Na powierzchni bakterii nie znaleziono innych epibiontów. Volland spekuluje, że przyczyną tego może być produkcja przez bakterię związków chemicznych o działaniu antybiotycznym.
Przypisy
Kategoria:Proteobakterie