Ponieważ sam "jartaul" był stosunkowo liczny, Litwini stwierdzili, że armia Chowańskiego jest znacznie większa, przez co pojawienie się wojsk rosyjskich wywołało panikę. Skutek był porażający: masa Litwinów uciekła z pola bitwy, ratując życie. Rosjanie ścigali ich ponad 30 mil do Kurzeńca i zdobyli wozy zaopatrzeniowe, artylerię i 200 ludzi.
Konsekwencje W wyniku tego zwycięstwa armia rosyjska przejęła inicjatywę strategiczną i odzyskała kontrolę nad dużymi obszarami Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dowództwo wojsk rosyjskich rozpoczęło planowanie ofensywy na Warszawę. Za zwycięstwo pod Miadziołem Chowański został wezwany do Moskwy, gdzie w Niedzielę Palmową 27 marca 1659 r. otrzymał tytuł bojara i został mianowany namiestnikiem Wiatki. Jeden z uczestników bitwy, szlachcic Wielkiego Księstwa Litewskiego Aleksander Dionizy Skorobohaty lub Wojszko-Skorobohaty (09.06.1639 – 08.20.1699) pozostawił po sobie diariusz, który został opublikowany w Warszawie w 2000 roku.
Przypisy