Po niedługim czasie został przydzielony do XVI Korpusu Armiejskiego z 637 pułku piechoty, gdzie znajdował się w chwili wybuchu rewolucji rosyjskiej i objęcia władzy przez Aleksandra Kiereńskiego. Za jego staraniami, wielu Polaków opuściło szeregi Armii Rosyjskiej i przyłączyło się do Legionów Polskich.

W październiku 1917 roku, w Nowosielcach, oddział, w którym przebywał Podgórski, został ostrzelany przez austriacką artylerię dalekiego zasięgu. Został ciężko ranny odłamkiem w prawą nogę i przewieziony do szpitala w Jelcu (prowincja Orłowska). W kwietniu 1918 roku, po wypisaniu ze szpitala Podgórski udał się do Moskwy, gdzie oddał się do dyspozycji Komitetu Polskiego. Komitet, po weryfikacji jego dokumentów, udzielił pomocy finansowej i skierował Podgórskiego do pracy w komitecie w Charkowie, a następnie w Jekaterynosławiu. Po przybyciu do Jekaterynosławia Podgórski pracował w komitecie, szerząc ideę niepodległości Polski wśród polskich uchodźców, a także wśród Polaków, którzy na stałe mieszkali w Rosji. W lutym 1919, za publiczne wystąpienia, został wtrącony do więzienia w Czerkasach. Dzięki staraniom Konsulatu Danii został z więzienia zwolniony.