W 1963 obronił doktorat i awansował na stanowisko adiunkta Politechniki Wrocławskiej, a w 1972 został mianowany na stanowisko docenta, zaś w 1976 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. W 1979 r. otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1986 r. tytuł profesora zwyczajnego.
Kierownik Wydawnictwa Politechniki Wrocławskiej (1972–1976), zastępca dyrektora Instytutu Inżynierii Ochrony Środowiska Politechniki Wrocławskiej (1978–1981), dziekan Wydziału Inżynierii Sanitarnej Politechniki Wrocławskiej (1981–1984). W 1986 r. przeniósł się do Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Zielonej Górze, obejmując kierownictwo Zakładu (a następnie Katedry) Technologii Wody i Ścieków.
Autor blisko 350 publikacji, 15 książek i podręczników akademickich oraz 5 patentów. Promotor 10 doktorów. Twórca czasopisma naukowego Ochrona Środowiska (1979 r.) i członek jego rady programowej.
Równolegle w latach 1956–1962 pracował jako projektant w Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego we Wrocławiu, projektując kolektory, oczyszczalnie ścieków i stacje uzdatniania wody m.in. we Wrocławiu, Miliczu, Namysłowie i Turoszowie-Zatoniu, Ozimku, Kamiennej Górze, Górażdżach i Mysłakowicach. Jako udziałowiec firmy Pracownie Badawczo-Projektowe „Ekosystem” był głównym projektantem około 30 oczyszczalni ścieków.