jump bands z regionu Midwestu.
Blues początkowo funkcjonował w ramach przekazu ustnego, a jego rozpowszechnienie nastąpiło wraz z rozwojem przemysłu muzycznego i technik rejestracji dźwięku, zwłaszcza od lat 20. XX wieku, dzięki czemu został utrwalony w formie nagrań.
Z czasem blues, pierwotnie związany głównie z jazzem, wszedł do repertuaru muzyki popularnej. W latach 30. XX wieku zaczęto wyróżniać nurt autentyczny, związany z tradycją jazzową, oraz nurt rozrywkowy, powiązany z muzyką typu „sweet”. Do przedstawicieli pierwszego nurtu zalicza się m.in. Lead Belly, Blind Willie Johnson, Ma Rainey, Clara Smith oraz Bertha Hill, którzy czerpali z tradycji anonimowych pieśniarzy wędrownych XIX wieku. Do tej grupy zaliczano również we wczesnym okresie działalności takie wokalistki jak Billie Holiday, Sarah Vaughan oraz Ella Fitzgerald, choć w późniejszym okresie ich repertuar obejmował w większym stopniu muzykę rozrywkową.
Drugi nurt reprezentowali wykonawcy związani z muzyką popularną epoki swingu, często współpracujący z dużymi orkiestrami tanecznymi, takimi jak zespoły Glenn Miller, Harry James czy Paul Whiteman, a także orkiestrami swingowymi kierowanymi przez Benny'ego Goodmana i Duke'a Ellingtona. thumb|B.B. King z gitarą „Lucille” thumb|left|Otis Rush – pionier West Side Sound thumb|Robert Cray