Po śmierci Ewy sekta rozpadła się, a pisma frankistów, obrazy i inne relikwie należące do rodzin frankistowskich zostały zgromadzone przez zwolenników ruchu. Groby Jakuba i Ewy Franków były miejscem pielgrzymek przez wiele lat po ich śmierci. Zwolennicy Ewy i frankizmu byli aktywni do ok. 1820. Wiele rodzin frankistowskich przechowywało wizerunek Ewy i czciło ją jako świętą, która została fałszywie oczerniona.
W literaturze Była wymieniana w kilku pamiętnikach i relacjach byłych członków sekty.
Pojawia się w Księgach Jakubowych noblistki Olgi Tokarczuk. Szczególnie w ostatnich rozdziałach można ją uznać za główną bohaterkę. Jest przedstawiana jako spokojne, grzeczne i małomówne dziecko. Jako dorosła jest w wizji Tokarczuk uległa, bezwolna, dziecinna i próżna. Jest marionetką w rękach ojca, ofiarą jego egoistycznych działań. Ojciec chce ją uczynić godną następczynią, ale go rozczarowuje słabością charakteru. Ewa Frank w książce Tokarczuk nie jest Mesjaszem. Nikt z bohaterów powieści tak jej nie określa, podobnie nie czyni tego narrator. Ona również nie poczuwa się do takiej roli.
Przypisy
Kategoria:Frankiści Kategoria:Urodzeni w 1754 Kategoria:Historia Żydów w Polsce Kategoria:Konwertyci na katolicyzm z judaizmu Kategoria:Ludzie związani z Częstochową Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Polscy działacze społeczności żydowskiej Kategoria:Reformatorzy religijni