Bernard Draheim (ur. 5 lipca 1918 w Mogilnie, zm. 28 maja 1972 w Kole) – polski lekarz i działacz społeczny, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych podczas II wojny światowej.
Życiorys Pochodził z rodziny wielodzietnej, jego ojciec był urzędnikiem. W 1937 roku ukończył szkołę średnią i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego.
Po wybuchu wojny podjął pracę w Polskim Czerwonym Krzyżu w Mogilnie. 13 kwietnia 1940 roku został aresztowany przez Gestapo w Inowrocławiu. Następnie został osadzony w obozie w Szczeglinie, a później przeniesiono go do KL Dachau. Następnie trafił do obozu Mauthausen-Gusen, gdzie początkowo pracował w kamieniołomach, a następnie jako sanitariusz w tzw. „rewirze” (izbie chorych) w Gusen. Działał także w obozowym ruchu oporu, będąc koordynatorem współpracy z konspiracyjną grupą hiszpańską.
Po wyzwoleniu obozu 5 maja 1945 roku powrócił do Polski, podejmując przerwane przed wojną studia medyczne, które ukończył w 1948 roku. W sierpniu tego samego roku podjął pracę na oddziale chirurgicznym Szpitala Powiatowego w Kole jako zastępca dr. Bernarda Buszy. Był także lekarzem szkolnym w Szkole Handlowej i założycielem kolskiego pogotowia ratunkowego.