Informacje na temat przebiegu zjazdu oraz jego postanowień zostały przekazane stronie koronnej w formie donosu przez kasztelana mińskiego Jana Hlebowicza. Równolegle szczegóły zjazdu wyciekły za sprawą księcia słuckiego Jerzego Olelkowicza. Obaj magnaci byli w tym czasie skonfliktowani z resztą elity litewskiej. Wywołało to oburzenie wśród szlachty polskiej, która oskarżała Litwinów o samodzielne działania w sferze polityki zagranicznej. Temat ten zdominował początkowo obrady sejmu konwokacyjnego w 1573 roku.
Znaczenie Zjazd w Rudnikach stanowi istotne wydarzenie w relacjach polsko-litewskich okresu kształtowania się wspólnego organizmu państwowego. Stanowi pierwszą od czasu zawarcia unii lubelskiej próbę samodzielnego prowadzenia polityki przez możnych litewskich bez konsultacji ze stroną koronną. Uwidacznia także funkcjonowanie litewskiego systemu politycznego, w którym główną rolę odgrywały górne województwa Wielkiego Księstwa (wileńskie i trockie oraz Księstwo żmudzkie). Forma zjazdu przypominała także w większym stopniu tradycję litewskiej rady hospodarskiej niż sejmików.