W latach I wojny światowej 1914–1918 pełnił funkcje sekretarza gminy w siedmiu okolicznych wioskach. W roku 1918 wszedł jako przedstawiciel PSL-Piast do Powiatowej Rady Przybocznej przy Komisarzu Likwidacyjnym w Jaśle. Najbardziej aktywna działalność polityczna przypada na okres międzywojenny. Był trzykrotnie wybierany posłem na Sejm w kadencjach: 1922–1927, 1928–1930 i 1930–1935, za każdym razem z listy PSL-Piast i z okręgu Jasło–Mielec–Tarnobrzeg. W Sejmie I kadencji był zastępcą przewodniczącego komisji petycyjnej. Przemawiał kilkakrotnie w sprawie preliminarza budżetowego Ministerstwa Rolnictwa i pomocy dla ludności z powodu klęsk elementarnych. W Sejmie w latach 1928–1930 jego działalność znacznie się zwiększyła. Antysanacyjna działalność doprowadziła do aresztowania go w roku 1930 i osadzenia na 2 tygodnie w więzieniu w Jaśle pod zarzutem zdrady stanu. Na dzień wyborów wypuszczono go jednak z więzienia. W Sejmie 1930–1935 był wiceprezesem klubu poselskiego PSL-Piast, a potem wiceprezesem zjednoczonego ludowego klubu poselskiego. Przemawiał m.in. 13 grudnia 1932 uzasadniające nagłość wniosku Stronnictwa Ludowego w sprawie krwawej masakry chłopów w Łapanowie, Lubli i Jadowie oraz katowania aresztowanych przez policję.