Po zakończeniu wojny wznowiła karierę artystyczną, prezentując prace na wystawie indywidualnej w Galerii Il Fiore we Florencji.
Pod wpływem zainteresowania post-kubizmem artystka porzuciła figurację na rzecz konkretyzmu i do 1950 roku dołączyła do Movimento Arte Concreta. W latach 1953–1954 stworzyła jeden ze swoich najbardziej znanych cyklów prac Listy i garnki. Pod koniec lat 60. zaczęła tworzyć rzeźby kinetyczne i świetlne.
Nagrody 1950: Nagroda XXV Biennale w Wenecji 1956: Nagroda Il Fiorino za grafikę, Florencja 1957: Morgan’s Paint Prize, Rimini, Włochy 1961: Nagroda Arezzo, Włochy
Relacje i wpływy Pod koniec lat 20. studiowała pod kierunkiem Felice Casoratiego.
Giorgio de Chirico napisał pierwszą monografię o Levi-Montalcini w 1939 roku, zauważając „jej upodobanie do solidnej konstrukcji, dużych powierzchni… i tendencji do zwracania uwagi na fantastyczny aspekt rzeczywistości”. Po II wojnie światowej studiowała grawerowanie u Stanleya Williama Haytera. Hayter szkolił ją także w zakresie pisma automatycznego i abstrakcji gestów.
Przypisy
Bibliografia Giorgio de Chirico Paola Levi Montalcini Turyn, 1939. Gillo Dorfles, Paola Levi Montalcini, Turyn, 1962. Giulio Carlo Argan Nello Ponente, Italo Mussa, Paola Levi Montalcini Rzym, 1981. Simonetta Lux (red.), Paola Levi Montalcini: Metamorfosi, Rzym, 2001.
Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 2000 Kategoria:Włoscy malarze Kategoria:Włoscy Żydzi