Kera Tamara była ulubioną żoną Murada I nie tylko z powodu urody, ale i inteligencji. Umiała czytać i pisać we wszystkich językach wybranych przez Boga oraz interpretować święte księgi. W ciągu roku nauczyła się czytać i pisać po turecku. Umiała grać na harfie.
W pomianniku cerkwi bułgarskiej, Boriłowym synodyku, czytamy: Wieczna pamięć Kery Tamary, córki cara Iwana Aleksandra, wielkiej pani małżonki wielkiego emira Murada, która została mu oddana dla bułgarskiego rodu. A ta, jak odeszła tam, zachowała prawosławną wiarę, oswobodziła swój ród, żyła dobrze i prawowiernie opuściła ten świat (tłum. Ilona Czamańska). Kera Tamara zmarła najpóźniej około połowy lat 80. XIV w. Spoczęła w Bursie w rodzinnym grobowcu dynastii osmańskiej, obok Murada I, ale bez atrybutów właściwych dynastii. Zgodnie z jej wolą grób pozostał odsłonięty, zasiano na nim jęczmień. Tradycja jest kontynuowana do dziś. Co roku na grobie wysiewa się zboże. Na nagrobku widnieje wiersz (w luźnym tłumaczeniu): O Boże, nie pozwól, by moje kości pozostały na tych kamieniach!