Berendtimirus – wymarły rodzaj chrząszczy z podrzędu wielożernych i rodziny Berendtimiridae. Znany z inkluzji w bursztynie bałtyckim znalezionych w Zatoce Gdańskiej i pochodzących z eocenu.
Taksonomia i ewolucja Rodzaj i gatunek typowy opisane zostały po raz pierwszy w 1987 roku przez Josefa R. Winklera. Opisu dokonano na podstawie pojedynczej inkluzji w bursztynie bałtyckim znalezionej w Zatoce Gdańskiej i pochodzącej z eocenu. Okaz ten Winkler odkrył w zbiorach Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie opisany jako przypuszczalnie karmazynkowaty („?Lycidae”). Nazwę rodzajową nadano na cześć paleoentomologa, Georga Carla Berendta, twórcy zbioru inkluzji w bursztynie bałtyckim. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „przodek, dziadek”.
Winkler umieścił ten rodzaj w monotypowej rodzinie Berendtimiridae w obrębie Cantharoidea, sugerując bliskie ich pokrewieństwo z rozgniotkowatymi (Omalisidae). W systemie Patrice’a Boucharda z 2011 roku Cantharoidea nie są już wyróżniane, a Berendtimiridae zaliczone zostały do nadrodziny sprężyków. Ponadto w 2018 roku na podstawie molekularnych analiz filogenetycznych rozgniotkowatym obniżono rangę do podrodziny w obrębie sprężykowatych. W 2020 roku kolejnego przedstawiciela rodziny, Retromalisus damzeni, opisał Siergiej Kazancew. Jego okaz jest lepiej zachowany niż B.