ratowała rannych podczas III powstania śląskiego.
Po zakończeniu działań wojennych działała w Przysposobieniu Wojskowym Kobiet, należała do Klubu Starszych Instruktorek PWK. Została komendantką Okręgu Krakowskiego PWK, ukończyła Uniwersytecką Szkołę Pielęgniarek w Krakowie. W 1928 r. ukończyła kurs instruktorski w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego i objęła kierownictwo referatu kobiecego WFiPW w Krakowie. W 1936 r. przeszła do rezerwy ale nadal działała społecznie, założyła Klub Samokształcenia Kobiet i Klub Sportowy "Sprawność".
W 1939 r. przeniosła się do Warszawy, gdzie zaangażowała się w działalność w obronie przeciwlotniczej. Po wybuchu II wojny światowej powróciła do Krakowa i służyła w Związku Walki Zbrojnej a następnie w Armii Krajowej. Zajmowała się łącznością oraz ukrywaniem zdekonspirowanych osób. Pracowała w Radzie Głównej Opiekuńczej.