W 1978 r. Zdzisław Michalski zaskoczony został decyzją władz PZŻ, które nagle odebrały mu dowództwo Zewu Morza, oddając je Krzysztofowi Baranowskiemu i przekazując jacht do dyspozycji Bractwu Żelaznej Szekli na kolejną Operację Żagiel. Dotknięty tym kapitan, który czuł wielką więź z żaglowcem (mawiał, że nawet inicjały – „ZM” – mają takie same) po odrzuceniu jego odwołania zrezygnował z pracy w PZŻ. Znalazł zajęcie za granicą, dowodząc jako kontraktowy kapitan prywatnymi żaglowcami. Tymczasem Krzysztof Baranowski po jednym sezonie żeglarskim zrezygnował z dowodzenia Zewem Morza, a potem szkuner padł ofiarą wielu zaniedbań technicznych i 12 grudnia 1981 r. zatonął na Morzu Śródziemnym. Dla kapitana Michalskiego było to osobistą tragedią, zwłaszcza gdy Izba Morska stwierdziła liczne uchybienia PZŻ i Centralnego Ośrodka Żeglarskiego w Trzebieży (oficjalnym portem macierzystym żaglowca była Gdynia, ale faktycznie bazował on w Trzebieży) dotyczące stanu jachtu (zwłaszcza zabalastowania) oraz powierzenia dowództwa kapitanowi nieposiadającemu odpowiedniego stażu żeglarskiego na dużych jednostkach. Kapitan ów też popełnił uchybienia i Izba orzekła wobec niego sankcje.