W 1943 roku podjęto jego produkcję seryjną jako Model 11 i wyprodukowano do końca tego roku 70 egzemplarzy tego samolotu. Do służby wszedł on na początku 1944 roku. Alianci nadali mu nazwę George.

Samolot w rękach doświadczonego pilota okazał się być bardzo groźny dla wszystkich amerykańskich myśliwców pokładowych w tym F6F. Poważne problemy sprawiało jednak w warunkach polowych podwozie, które często łamało się podczas lądowania. Problemy sprawiał też silnik.

Następna wersja N1K1-Ja Model 11A różniła się od Model 11 tym, że wszystkie działka były zamontowane w skrzydłach, a nie jak dotąd jedna para w gondolach podskrzydłowych. Usunięto ponadto karabiny maszynowe z kadłuba.

Wersja N1K1-Jb Model 11B miała cztery nowocześniejsze działka kal. 20 mm i dwa zaczepy na bomby do 250 kg.

Wersja N1K1-Jc Shiden Model 11C miała już cztery zaczepy na bomby i była wersją myśliwsko-bombową.

Pod koniec 1944 roku opracowano wersję N1K1-J-Kai, posiadającą zamontowany w tylnej dolnej części kadłuba silnik rakietowy pozwalający zwiększyć krótkotrwale prędkość.