Pojawienie się w Polsce konsoli Pegasus miało również związek z globalnym zjawiskiem produkcji i dystrybucji klonów Famicoma na szeroką skalę w Azji, Afryce, Ameryce Południowej i krajach byłego bloku wschodniego.
Konsola była reklamowana w telewizji i czasopismach pod hasłami „rodzinna gra komputerowa”, „system kompatybilny ze standardem Nintendo”, „jakością nie ustępuje wyrobom firm Nintendo i Sega”. Uzyskała przychylną recenzję na łamach „Bajtka”, a czasopisma jak „Top Secret” czy „Videoman” zaczęły recenzować gry „w standardzie Nintendo” dostarczane przez Bobmark jako egzemplarze pokazowe.
Ze względu na zwiększony popyt, już w 1993 roku, Bobmark udostępnił nowy sprzęt: Super Pegasusa (miał obudowę Super Nintendo, lecz można było na nim grać tylko w gry dla Pegasusa/Famicoma) oraz Pegasusa Game Boya (klon Game Boya różniący się od oryginału brakiem Game Linku i diody sygnalizującej wyczerpanie baterii). Liczba gier oferowanych przez Bobmark również stale rosła – od 200 tytułów dostępnych wiosną do 300 tytułów dostępnych latem. Prócz zakupu po atrakcyjnych cenach istniała możliwość wypożyczenia tytułów za niewielką opłatą. Na bazarach i giełdach zaczęły pojawiać się podróbki Pegasusa oraz gier na niego, ale Bobmark pomimo to jeszcze utrzymywał sprzedaż na poziomie 4 tysięcy konsol oraz 5 tysięcy gier miesięcznie.