Ulyssesa Granta, poruszając się szlakiem jego oddziałów i zakładając kolejne szpitale polowe. Następnie dołączyła do oddziałów gen. Williama Tecumseha Shermana zmierzających przez stan Georgia w stronę oceanu. Była obecna m.in. podczas bitwy pod Shiloh, oblężenia Vicksburga czy kampanii atlanckiej. Nadzorowała założenie ok. 300 szpitali polowych, dbała także o częste kontrole medyczne żołnierzy, transport tych, którzy nie mogli się już poruszać o własnych siłach, a także zakładała kuchnie i pralnie polowe. Wśród rannych, którymi się opiekowała, nazywana była „Matką” Bickerdyke, zdobyła także głęboki szacunek Granta i Shermana. Na prośbę Shermana wzięła udział w defiladzie wojskowej w Waszyngtonie na zakończenie wojny secesyjnej, jadąc na czele XV Korpusu wojskowego.

Po zakończeniu wojny wspierała jej weteranów w kwestiach prawnych, jak i w pozyskaniu ziem i sprzętu do upraw. Pomogła także ponad 300 pielęgniarkom w uzyskaniu rent. W 1876 roku przeniosła się do San Francisco, gdzie rozpoczęła pracę w Mennicy Stanów Zjednoczonych oraz angażowała się w działania organizacji dobroczynnych, w tym Armii Zbawienia. W 1886 roku Kongres Stanów Zjednoczonych przyznał jej rentę w wysokości 25 dolarów miesięcznie. Rok później przeniosła się do Kansas. Zmarła 8 listopada 1901 roku w Bunker Hill.

Przypisy

Kategoria:Amerykańskie pielęgniarki Kategoria:Uczestnicy wojny secesyjnej Kategoria:Urodzeni w 1817 Kategoria:Zmarli w 1901