Osiem miejsc w pierwszej dziesiątce zawodów, w tym cztery trzecie miejsca dały mu ósme miejsce w klasyfikacji sezonu 1999/2000. Wszystkie te wyścigi rozgrywane były metodą Gundersena: 5 stycznia w Reit im Winkl, 8 stycznia w Schonach, 12 lutego w Sapporo i 26 lutego 2000 roku w Chaux-Neuve. W kolejnym sezonie indywidualnie wystartował tylko pięć razy, z czego najlepiej zaprezentował się 1 marca 2001 roku w Nayoro, gdzie był siódmy w starcie masowym. Na mistrzostwach świata w Lahti w 2001 roku wspólnie z Christophem Eugenem, Felixem Gottwaldem i Davidem Kreinerem zdobył srebrny medal w konkursie drużynowym. Nie wystartował jednak w żadnym z konkursów indywidualnych.
W sezonach 2001/2002, 2002/2003, 2003/2004 i 2004/2005 jego największym sukcesem w tym czasie było wywalczenie razem z Christophem Bielerem, Michaelem Gruberem i Felixem Gottwaldem brązowego medalu w sztafecie na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku. W lecie tego roku triumfował w piątej edycji Letniego Grand Prix w kombinacji norweskiej. Z pięciu konkursów indywidualnych tego cyklu dwa wygrał, w dwóch był drugi, a w jednym trzeci. Wyniki te nie przełożyły się jednak na sezony zimowe.