Towarzyszyło temu zwiększanie zaangażowania w aktywizm społeczny.
Inspirowała się Henrim Matisse’em, Paulem Cézanne’em i Édouardem Manetem. W 1968 r. założyła pierwszy w Waszyngtonie w kraju Kongres Kobiet w Sztukach Wizualnych. Był to efekt buntu przeciwko działaniu Corcoran Gallery of Art, która przygotowała wystawę prac wyłącznie mężczyzn. Jedną z jej prac z tego okresu jest kolaż, odtwarzający Ostatnią Wieczerzę Leonarda da Vinci, przy czym twarze postaci zastąpiła twarzami współczesnych artystek, m.in. Georgia O’Keeffe (pojawiająca się w roli Jezusa) i Yoko Ono.
W tym okresie ponownie rozwiodła się i nawiązała trwającą 27 lat relację z Robertem Stackhousem, a także straciła opiekę nad córką na rzecz drugiego męża. Powróciła do nowego Jorku i w 1975 r. zamieszkała w SoHo, angażując się w feministyczną sferę kulturalną, m.in. dołączając do żeńskiej kooperatywy A.I.R. Gallery i wchodząc do kręgu założycieli kolektywu Heresies, który od 1977 r. wydawał czasopismo. W kolejnej, bardziej kontrrewolucyjnej dekadzie, znajdowała się na marginesie sztuki głównego nurtu.