Włodzimierz Dzerowicz (ur. 10 marca 1887 w Łowiczu, zm. ?) – kapitan administracji (piechoty) Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 10 marca 1887 w Łowiczu, ówczesnym mieście powiatowym guberni warszawskiej., w rodzinie Włodzimierza. Był wyznania prawosławnego. Ukończył sześć klas w 1 Gimnazjum Męskim w Warszawie, a następnie Odeską Szkołę Junkrów Piechoty. 10 września 1907 został mianowany podoficerem, a 6 sierpnia 1910 podporucznikiem. Służył w 41 Selengijskim pułku piechoty należącym do 11 Dywizji Piechoty. 19 października 1913 został wyznaczony na stanowisko szefa łączności pułku. W szeregach tego pułku walczył w czasie I wojny światowej, awansując na porucznika, a następnie sztabskapitana. Latem 1917 był ranny lub kontuzjowany.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii rosyjskiej w stopniu kapitana. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w 33 pułku piechoty. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 72. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 33 pp. Później został przeniesiony do 39 pułku piechoty w Jarosławiu i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Pińczów na stanowisko I referenta. 18 maja 1923 został przydzielony do Szefostwa Poborowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu na stanowisko III referenta.