Stołeczny Komitet Samopomocy Społecznej – instytucja pomocy społecznej funkcjonująca w okupowanej przez Niemców Warszawie, za zgodą władz okupacyjnych i formalnie niezależna od nich.

Historia Komitet został powołany do życia na zebraniu zwołanym przez prezydenta Warszawy, Stefana Starzyńskiego, 5 września 1939 na podstawie uchwały Rady Ministrów z dnia 1 września 1939 (formalnie działalność zainicjował 10 września 1939Mikołaj Brenk, Źródła współczesnego wolontariatu w Polsce. Wpływ doświadczeń pracy ochotniczej minionych epok na kondycję dzisiejszego wolontariatu, w: Praca Socjalna, nr 4/2021, s. 24, ISSN 0860-3480). W 1940 organizację odwiedzili delegaci Amerykańskiego Czerwonego Krzyża (z darów amerykańskich pochodziła znaczna część odzieży i obuwia wydawana potrzebującym). Działanie zakończyła 31 marca 1941, zgodnie z zarządzeniem gubernatora Ludwiga Fischera. Jej zadania i zasoby przejęła 1 kwietnia 1941 Rada Miejska Opiekuńcza (od 13 października 1941 działająca jako Polski Komitet Opiekuńczy).