Związek Polski Równouprawnienia Kobiet – działająca w latach 1905-1907 pierwsza organizacja feministyczna w Królestwie Polskim walcząca o równe prawa „bez różnicy płci”.
Powstał w trakcie rewolucji 1905 r. w Królestwie Polskim. Został powołany w grudniu 1905 r. z inicjatywy Teodory Męczkowskiej przy udziale najbardziej aktywnych członkiń Koła Pracy KobietAgata Zawiszewska, Polskie Stowarzyszenie Równouprawnienia Kobiet (1907–1914) w świetle relacji autobiograficznych, prasy kobiecej i historiografii feministycznej, "Wielogłos" nr 2 (44) 2020, s. 35–66., do którego należały wówczas: Józefa Bojanowska, Felicja Czarnecka, Ludwika Jahołkowska-Koszutska, Paulina Kuczalska-Reinschmit, Stefania Suszczyńska, Cecylia Walewska i Wera Zapolska-DownarZ.S. [Z. Seidlerowa], Kronika działalności kobiecej, „Bluszcz” 1906, nr 1, s. 11. Jej cele i główne założenia programowe przedstawiono w opublikowanym na przełomie 1905/1906 programie. Według niego głównym celem Związku było zdobycie równouprawnienia kobiet polskich, oraz ogólnych swobód obywatelskich i praw politycznychZwiązek Polski Równouprawnienia Kobiet [Warszawa 1905] - POLONA - wersja elektroniczna.