Samad bej Mehmandarow (az. Səməd bəy Mehmandarov, również Səmədbək Mehmandarli, ur. 16 października 1856 w Lenkoranie, zm. 12 lutego 1931 w Baku) – azerski wojskowy służący w armii rosyjskiej, szkoleniowiec i arystokrata, generał artylerii. Uczestnik powstania bokserów, wojny rosyjsko-japońskiej i I wojny światowej, minister obrony Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu kierujący jej walkami z siłami bolszewickimi, później przez krótki czas w Armii Czerwonej. Uważany za azerskiego bohatera narodowego.
Życiorys Urodził się w bogatej arystokratycznej rodzinie wywodzącej się z rodu karabaskich bejów. Jego ojciec chciał, żeby syn został wykładowcą, lekarzem lub inżynierem, ale Samad wybrał karierę wojskową. Wyjechał do Sankt-Petersburga, gdzie w 1873 roku został junkrem Konstantynowskiej Szkoły Wojskowej. W 1875 roku otrzymał stopień chorążego i rozpoczął służbę w 1 Turkiestańskiej Brygadzie Artylerii. W 1894 roku został oddelegowany do Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a 1 stycznia 1898 roku został awansowany na podpułkownika i mianowany dowódcą 2. baterii 3 Strzeleckiego Dywizjonu Artyleryjskiego. Z powodu przeniesienia 1. baterii na Zabajkale i zmiany jej nazwy na 2.