13 lipca 1908 roku został awansowany na generała porucznika i zatwierdzony na stanowisku szefa artylerii 3 Syberyjskiego Korpusu Armijnego. 24 maja 1910 roku został mianowany inspektorem artylerii 1 Korpusu Armii Kaukaskiej. 31 grudnia 1913 roku powierzono mu dowództwo 21 Dywizji Piechoty 3 Syberyjskiego Korpusu Armijnego.
Brał udział w I wojnie światowej, podczas której najpierw dowodził 21 Dywizją Piechoty, a następnie 2 Kaukaskim Korpusem Armijnym w walkach na linii Wisły. W 1915 roku został awansowany na generała artylerii. Po rewolucji lutowej w 1917 roku z powodu chaosu i dezorganizacji armii rosyjskiej zrezygnował ze służby i wrócił do ojczyzny. Tam jako jeden z najbardziej doświadczonych azerskich wojskowych w 1918 został wybrany na stanowisko ministra obrony Demokratycznej Republiki Azerbejdżanu, powierzono mu zadanie tworzenia armii nowo powstałego państwa.
Po podboju Azerbejdżanu przez Armię Czerwoną w kwietniu 1920 roku zrezygnował ze stanowiska. Bolszewicy oskarżyli go o zorganizowanie powstanie w Gandży i aresztowali wraz z generałem Alim-Adżą Szychlinskim 4 czerwca 1920 roku. Dopiero po interwencji Nerimana Nerimanowa Mehmandarow został zwolniony z aresztu.