Ponadto, po raz pierwszy wyróżniła w trzeciorzędzie europejskim owoce współczesnego rodzaju Hemiptelea, należącego do rodziny Ulmaceae (1967). Do jej największych odkryć należy znalezienie i opisanie po raz pierwszy w świecie, i jak dotychczas jedyny, kopalnych szczątków roślin z rodzaju Arceuthobium. Zarówno w trzeciorzędzie jak i obecnie są to pasożyty roślin iglastych. Na podstawie materiału kopalnego prześledziła i udokumentowała poszczególne fazy infekcji i rozwoju pasożyta, jego pędy, kwiaty męskie i żeńskie oraz owoce. W oparciu o te wyniki opisała dwa nowe dla nauki gatunki kopalne: Arceuthobium oxycedroides i Arceuthobium tertiaerum. Prowadziła analizę paleokarpologiczną i paleosiedliskową flory Dolnego Śląska z górnego pliocenu (1984) oraz pionierskie badania paleokarpologiczne mioceńskich węgli brunatnych pochodzących z kopalni „Bełchatów” (1990). Przeprowadziła datowanie i analizę najmłodszej trzeciorzędowej flory Europy (1992, 1993) oraz rewizję flory mioceńskiej Wieliczki, wykonując przy tym odręczne rysunki wielu szczątków kopalnych owoców i nasion. Jej monografie o florach karpologicznych trzeciorzędu weszły na trwałe do światowej literatury naukowej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Maria Łańcucka-Środoń · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.