Stosunek do sztuki Biłokur był pokłosiem procesu poszukiwania ukraińskiej tożsamości narodowej w XX wieku i towarzyszącego mu poglądowi głoszącemu, że to właśnie sztuka ludowa uosabiać miała kulturową odrębność narodową Ukraińców. Tetiana Żmurko zwraca uwagę, że twórczość zarówno Biłokur, jak i Marii Prymaczenko – innej prominentnej ukraińskiej artystki ludowej tego okresu – w radzieckiej historii sztuki przedstawiane były jako powierzchownie optymistyczne, „zrozumiałe dla ludu, stworzone po to, by dawać mu radość i dobro”. Jednakże nadana twórczości Biłokur etykieta „sztuki naiwnej” sprawiła, że mogła ona funkcjonować poza obowiązującym wówczas socrealizmem.
W 2008 roku Biłokur została umieszczona w gronie stu Wielkich Ukraińców. W 2015 roku Arsenał Mystecki w Kijowie zorganizował monograficzną wystawę Biłokur – pierwszą po upadku ZSRR – na której zaprezentowano prawie 100 dzieł artystki, w tym obrazy olejne, rysunki i szkice pochodzące z kolekcji czołowych muzeów ukraińskich. W 2020 roku, w 120.