Nigdy już nie wrócił do Wielkopolski (zmarł w 1944).
Syn Franciszka, Stanisław Niewczyk, otworzył w 1922 pracownię instrumentów muzycznych w Bydgoszczy. W 1925 otrzymał uprawnienia mistrzowskie i w 1935 otworzył pracownię w Poznaniu, która funkcjonowała do 1945 przy ul. Bronisława Pierackiego (obecnie Gwarna). Potem została przeniesiona na Jeżyce. Syn Stanisława, Stefan Niewczyk, zdał w 1945 egzamin czeladniczy, a w 1948, mistrzowski z lutnictwa, a następnie z wyrobu instrumentów dętych i akordeonów. W 1947 mistrzem został też brat Stefana, Marian. W 1952 Stefan Niewczyk rozpoczął opiekowanie się instrumentami muzyków startujących na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego, co robił bezpłatnie. W 1956 zdobył wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Lutniczym w Warszawie. Pracownia, jako prywatna, była prześladowana przez władze komunistyczne, m.in. skarbowe. W 1972 miasto planowało umieścić w pracowni punkt pralniczy spółdzielni „Świt”, co skrytykował Jerzy Waldorff na łamach „Polityki”. W 1978, w wyniku polityki prezydenta Andrzeja Wituskiego, warsztat przeniesiono na ulicę Woźną, którą Wituski planował urządzić, jako ulicę rzemieślników artystycznych. Pracownia działa tam do czasów obecnych i jest prowadzona przez Benedykta Niewczyka, lutnika, fizyka akustyka i biegłego sądowego.