Z opracowań opublikowanych w tym okresie jest najbardziej znana w polskiej botanice.
Od 1914 roku skierowała swoje zainteresowania badawcze ku genetyce, które rozwijała przez kolejne lata w ośrodkach naukowych w Niemczech, Szwecji, Danii, Polsce i w końcu w Japonii. Pod kierunkiem Corrensa napisała kilka prac o dziedziczeniu cech, zwracając uwagę na zjawisko sprzężenia genów. Podczas pracy w stacji we Włoszanowie prowadziła doświadczenia nad odmianami roślin uprawnych, ale także obserwacje genetyczne krzyżowania ślazu drobnokwiatowego Malva parviflora. Badania prowadzone w Japonii wspólnie z profesorem Kiharą dotyczyły między innymi genetyki pszenicy Triticum i rodzajów pokrewnych. Do jej najważniejszych prac należy ogłoszone w 1951 roku podsumowanie badań nad genomem Triticum i Aegilops. Samodzielnie badała cechy mieszańców i dziedziczenie płci gatunków z rodzaju Fragaria, wyniki publikując w trzech obszernych rozprawach (1933–1936).