Fotografia Szumowa znalazła się w afiszu filmu „Napoleon i rewolucja” (1927) Abela Gance’a.

Rozpoznawalność Piotrowi Szumowowi przyniosła fotografia „Portret hrabiny X”, za którą zdobył Grand Prix Londyńskiego Salonu Fotograficznego i nagroda „Photographs of the year” (1922). Szumow wziął również udział w Salonach Jesiennych (1927 i 1930), w oraz innych wystawach. Został odznaczony brązowym medalem Francuskiego Towarzystwa Fotograficznego, złotym medalem Wystawy Światowej w Paryżu (1925) oraz w 9. wystawie fotografii i kina w Paryżu (1933). Jego zdjęcia opublikowano także w książce „Propos d’artistes”. W 1933 Szumow zamknął swoje atelier, część zdjęć przeniósł do swojego mieszkania, a pozostałe przekazał agencji fotograficznej Presse.

W 1935 przeniósł się z rodziną do Łodzi, gdzie zabrał część swoich fotografii. Prawdopodobnie było to spowodowane kryzysem zawodu fotografa wynikającego z popularyzacji fotografii amatorskiej i światowym kryzysem finansowym. W Łodzi Szumow za pośrednictwem przyjaciela Aleksandra Pristora zatrudnił się Zakładach Przemysłu Bawełnianego Ludwika Geyera jako doradca dyrekcji. Powrócił też do oryginalnej pisowni nazwiska. Ponadto nadal trudnił się fotografią, ale w mniejszej skali.