Jeszcze dalej posunął się John Tvedtnes, który mówił wprost o przynależności Mormona do kasty wojowników w obrębie nefickiej struktury społecznej oraz o jego pochodzeniu, po mieczu, od Moroniego, wybitnego nefickiego dowódcy z I wieku p.n.e.. T. Lynn Elliot do spekulacji dołożył i tę, że Mormon mógł być w którymś momencie uznany za niezdolnego do dowodzenia, w związku syn jego syn miał go w ewentualnym dowództwie zastąpić, pomimo młodego wieku.
W mormońskiej teologii oraz w badaniach nad Księgą Mormona Istnienie Mormona nie znalazło potwierdzenia w źródłach zewnętrznych. Językoznawcy związani z Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich rozważali etymologię imienia tej postaci wywodząc ją z języka egipskiego. Hugh Nibley wskazywał także na hebrajski oraz arabski jako inne możliwe języki źródłowe. Również Nibley zwrócił uwagę na fakt, że przynależna do tego imienia końcówka -on jest wysoce charakterystyczna dla imion nefickich jako takich. W badaniach nad imionami typowymi dla Księgi Mormona imię Mormon pojawia się zresztą od przeszło stulecia. Już w wydanej w 1909 pracy New Witnesses for God: Part III. The Evidences of the Truth of the Book of Mormon starszy B. H.