Równolegle od lat 30. XX wieku rozwijały się w kinie portugalskim obrazy przedstawiające życie miejscowych oraz rzeczywistość lokalną. Popularny motyw fikcji i etnicznych motywów jest ważny w sztuce portugalskiej. Od lat 60. XX wieku, poprzez lata 70., do lat 80. XX wieku etnofikcja oraz obrazy lokalności rysują się w kinematografii portugalskiej. Popularność mieszania etnicznych obrazów i fikcji w kulturze tego kraju, w tym w literaturze ustnej, inspiruje twórców filmowych i ich dzieła.
Przykładem filmu, który można uznać za etnofikcję przez jego zajęcie się tematami związanymi z etnografią, jest „Ala-Arriba!” z roku 1942 w reżyserii José Leitão de Barrosa. Wyprzedza on pierwsze dzieła Roucha, czyli oficjalne początki gatunku. Opowiada on o miasteczku rybackim, by oddać realia, prawdziwi rybacy są zatrudnieni jako aktorzy. Film łączy w sobie elementy dokumentalne oraz dramat, może zostać uznany przez to jako jedna z pierwszych etnofikcji lub jej protoplastę razem z dziełami Roberta Flaherty’ego.
Innym przykładem dzieła, które powstało w czasach twórczości Roucha z obszaru tego gatunku, jest „Acto da Primavera” z 1963 w reżyserii Manoela de Oliveira.