W 1015 biskupem Parmy i opatem Nonantoli zostaje Zygfryd II z Canossy i Monteveglio staje się feudum rodu Attonich. Między XI i XII w. zostaje wzniesione opactwo. Zostało ufundowane przez Matyldę z Kanossy, być może jako wotum dziękczynne po ocaleniu od oblężenia przez wojska Henryka IV w 1092. Pomiędzy tym rokiem a 1100 do opactwa przybyli kanonicy regularni św. Frygidiana z Lukki (Canonici Regolari di San Frediano di Lucca). Ich zasługą jest budowa kościoła. Jako materiał zostały użyte cegły (wł. laterizio, łac. lateres) – ceniony materiał budowlany na terytorium bolońskim. Styl budowli naśladuje wzory toskańskie.
W 1198 w nieistniejącym już dziś wirydarzu opactwa mieszkańcy Monteveglio podpisali akt poddania się Bolonii.
Wraz z upadkiem znaczenia zamku obronnego, podupada również opactwo. Po 1455 kanonicy św. Frygidiana zostają zastąpieni przez kanoników regularnych laterańskich z Bolonii (Canonici Lateranensi di San Giovanni in Monte di Bologna). Rozpoczyna się kolejny okres świetności klasztoru. Zostają rozbudowane dwa wirydarze, wybudowano dzwonnicę oraz ozdobiono i wyposażono kościół. Na szczególną uwagę zasługuje obraz Lorenzo Costy przedstawiający Wniebowziętą. Oryginał obecnie jest przechowywany w Pinacoteca Nazionale w Bolonii, a w kościele pozostała kopia.