Dom Bernardy Alby (hiszp. La casa de Bernarda Alba) – trzyaktowa sztuka teatralna napisana w 1936 roku przez Federico Garcię Lorkę, jednego z najwybitniejszych hiszpańskich poetów XX wieku. Jej publikacja miała miejsce jednak dopiero w roku 1945, dzięki inicjatywnie . Dzieło wchodzi w skład Trylogii Andaluzyjskiej, razem z dramatami „Krwawe gody” (1933) oraz „Yerma” (1934). Zostały nazwane Trylogią Andaluzyjską z powodu podobieństwa zarówno formy, jak i treści. Łączy je wiele czynników, ale przede wszystkim miejsce akcji, czyli południe Hiszpanii – Andaluzja.
Fabuła Dramat opowiada historię Bernardy Alby, która w wieku 60 lat po raz drugi została wdową i najbliższe 8 lat postanawia przeżyć w żałobie, do której zmusza swoje córki: Angustias, Magdalenę, Amelię, Martirio oraz Adelę. W domu mieszka również matka Bernardy, Maria Josefa, oraz dwie służące. Wśród tych ostatnich jest Poncja – służąca od trzydziestu lat. Kiedy Angustias, najstarsza i jedyna córka pierwszego męża Bernardy, dziedziczy majątek, przyciąga zalotnika, Pepe el Romano. Pozostałe siostry są zazdrosne, przez co kobieta zwraca się do nich momentami bardzo agresywnie. Mężczyzna jednak nawiązuje intymną relację z najmłodszą siostrą, Adelą. Odkrywa to służąca Poncja, która radzi jej, by zostawiła Angustias w spokoju, lecz dziewczyna jej nie słucha.