Caroline Bardua (ur. 11 listopada 1781 w Ballenstedt, zm. 2 czerwca 1864 tamże) – niemiecka malarka, portrecistka.
Życiorys Urodziła się 11 listopada 1781 roku w Ballenstedt, w rodzinie kamerdynera księcia Anhalt-Bernburg. W dzieciństwie uczyła się śpiewu, gry na gitarze i rysunku. W latach 1805–1807 studiowała w weimarskiej szkole rysunku w pracowni Johanna Heinricha Meyera, do której została przyjęta na podstawie rekomendacji wystawionej przez Johanna Wolfganga von Goethe. W Weimarze należała do kręgów towarzyskich Goethego i Johanny Schopenhauer i tworzyła portrety osób z tego środowiska, w tym Goethego, Schopenhauer, Johannesa Daniela Falka czy Carla Ludwiga Fernowa. Następnie kontynuowała naukę w Dreźnie, pobierając prywatne lekcje u Gerharda von Kügelgena, profesora lokalnej akademii. Podczas pobytu w Dreźnie poznała malarkę Louise Seidler i Caspara Davida Friedricha, którego sportretowała w 1810 roku, a także wzięła udział w wystawie studentów akademii drezdeńskiej. Wiele podróżowała, pozyskując zlecenia portretowe m.in. w Halberstadt czy Halle, które były nie tylko źródłem dochodu dla niej, ale i sposobem na wsparcie materialne siostry Wilhelmine i brata.