Długie kończyny kończą się czterema palcami. Liczba ta wynika z zaniku zarówno kciuka, jak i palucha. Podobny stan obserwuje się i u innych sorkonosów. Również u tego gatunku ostatni, piąty palec dłoni uległ redukcji, budują go zaledwie dwa paliczki. Kończyny tylne sorkonosów są solidnie zbudowane.
Kariotyp nie został poznany.
Systematyka Rhynchocyon stuhlmanni w literaturze naukowej pojawił się po raz pierwszy w 1893, w tekście autorstwa Matschiego. Autor ten wyróżnił go jako osobny gatunek. Jako miejsce typowe wskazano Andunde (Bundundi), rzekę Semliki na zachód od Ruwenzori w ówczesnym Kongu Belgijskim. Obecnie miejsce to rekonstruuje się jako rzekę Semliki w Kiwu Północnym w Demokratycznej Republice Konga. Współrzędne podaje się jako mniej więcej . Jednakże późniejsi autorzy uznali takson za jeden z podgatunków Rhynchocyon cirnei, sorkonosa plamistego, obejmującego później w sumie 6 podgatunków, jako Rhynchocyon cirnei stuhlmanni. W 1968 pojawił się pomysł autorstwa Corbeta i Hanksa, by ponownie podnieść ten podgatunek do rangi osobnego gatunku, jednak nie spotkał się on z powszechną akceptacją.