Hipersoniczne pociski szybujące wymagają nadania im prędkości hipersonicznej za pomocą rakietowych pocisków balistycznych, po oddzieleniu się zaś hipersonicznej głowicy bojowej od swojego nosiciela, nie korzystają z własnego napędu, lecz wykorzystują energię kinetyczną nadaną im przez wynoszące je dotąd pociski rakietowe, aerodynamicznie zmierzając do swojego celu. Pociski tego rodzaju mogą poruszać się z prędkościami zbliżonymi do górnej granicy prędkości broni hipersonicznej. Hipersoniczne pociski manewrujące poruszają się dzięki własnemu układowi napędowemu – co możliwe jest przy zastosowaniu bardzo zaawansowanych rodzajów napędu odrzutowego w postaci scramjet. Artyleryjskie pociski hipersoniczne na początku XXI wieku mają jedynie postać teoretyczną, i nie mogą razić celów na duże odległości porównywalne z innymi rodzajami pocisków hipersonicznych.

Rozwój broni hipersonicznej 3 października 1967 roku pilot testowy William „Pete” Knight za pomocą pojazdu North American X-15 wykonał lot z hipersoniczną prędkością Mach 6,72 (7 274 km/h) na wysokości 58 552 metry, co stanowiło nieoficjalny rekord prędkości w lotach załogowych aż do czasów lotów wahadłowców kosmicznychHodge K., Proceedings of the X-15, s. 164.